کاش- کاش های دلمان بشوند کفتر بروند توی خواب ماهی ما ی رود خانه.
وجنون زمین به نهایتش برسد و تمام باران های اسیدی دل ها را ببلعد.
و من نشانه های گذشت را لابه لای هوهوی باد به نظاره بنشینم...
و صدای جیر جیر -جیرجیرک ها بشکند ظلمت صدا را !
و به خودمان دروغ نگوییم به هوا دروغ نگوییم به کفترهایی که براشان
دانه می ریزیم دروغ نگوییم ....
به صاحب گذشت دروغ نگوییم ...و به صاحب صاحب گذشت دروغ نگوییم .
از دنیا نصفه روزی باقی ست . به اندازهی یک بعد از ظهر .... !
ببینیم آن چراغ را حتی اگر برای چشم هایمان کم سو باشد .
ببینیم سوسوی ستاره را که همراه صدای جیر جیر - جیر جیرک ها صدایمان می کند
که مبادا با ظلمت اشتباهش بگیریم !
صدای شیهه ی اسب ها که منتظرند ابتدای جاده ی دریا را بشنویم .
هنوز تا کمرنگ شدن قامت بیات ها از صفحه ی بزرگ آسمان چشم هایمان
و خورشید دل هایمان فاصله هست ... مبادا بگذاریم بی نشان بشوند ....
مبادا جادهی دریا برایمان بشود جاپای دریا ...
مبادا صدای سوسو ی ستاره ای را که برایمان بی نشان ست با ظلمت صدا اشتباهی
بگیریم و بگذاریم حتی رودها هم بشوند جای رود ... .
برای دل های همه ی آنها که دق کرده اند ....
برای آن چشم ها که باران دلتنگی هاشان در قیامت سیل به راه می اندازد ...
برای آن نفس ها که دیگر انگشت شمار شده اند ....
برای آن انگشت ها وآن پاها و آن دست ها .....
هنوز قیامت نشده....هنوز نصف روز - به اندازه ی یک بعد از ظهر فرصت باقی ست ...
برای آن خاطره ها که برای صاحبش تنها سهم بغض غریبش مانده ...
برای خودمان برای دل ها وچشم هایمان برای دست ها و پاهایمان
برای اینکه ستاره بی نشان نشود برایمان ....
برای نفس هایمان که بوی باران اسیدی را نبرد توی ریه هامان ...
در کوی بی نشان ها....مارا گذر ندادند .
برای اینکه راهمان بدهند ...
